سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨٢

نصيحت تا به كى زاهد . . .

اجر گناهكاران

اجر گناهكاران

دارم دلى پر از غم ، از عشق گلعذاران * اى كاش بود از اين دل در سينه‌ام هزاران

يارا چه روزگاران ، ما را كه با تو خوش بود * داريم بىتو اينك بنگر چه روزگاران

يك شب به بىقرارى نگذشته بر تو آرى * آگه چگونه باشى از حال بىقراران

كارى كه مىنكردى دشمن به جان دشمن * كردى تو بىوفا دوست بر جان دوستداران

از بهر يك نگاهى كز تو دلى بود خوش * خوش نيست گر بتابى ، رو از اميدواران

با اين وفا كه هجرت ، سوزد مرا عجب نيست * جز سوختن نباشد اجر گناهكاران

خندان تو چون گل از ابر ، از گريهء « بهارى » * گريان ز خنده‌ات او چون ابر نوبهاران

نصيحت تا به كى زاهد . . .

نصيحت تا به كى زاهد . . .

نميرد هرگز آن عاشق كه خواهى كشتن از نازش * كه از نازى كشى و ز ناز ديگر جان دهى بازش

كشد رشكم چو بينم مست و بر كف خنجر نازش * كه آيا با كه باشد لطف بى جا از جفا نازش

سزد وقت تبسّم گر كند دعوى خدايى را * بتى كافزون‌تر از عيسى به دشنام است اعجازش

چه لذّت ديده مرغ دل ندانم از گرفتارى * كه جز بام و در صياد نبود ميل پروازش

چو كشتى بند از پايم گره مگشا كه مرغى را * كه بسمل شد چه حاصل ريسمان از پا كنى بازش