سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨١

چراغ در كف نابينا

سخن پير مىفروش

سخن پير مىفروش

در گوش دارم اين سخن از پير مىفروش * كاى طفل بر نصيحت پيران بدار گوش

گر زانكه خنده ساز كنى چون قرابه خند * ور زانكه باده‌نوش كنى چون پياله‌نوش

كان يك هزار خنده نموده‌ست و ديده تر * وين يك هزار جرعه كشيده‌ست و بل خموش

پوشيده مى بنوش كه سهل است اين خطا * با رحمت خداى خطابخش عيب‌پوش

در دوش اگر سبوى مىآرى به خانقاه * بهتر كه باز خانهء عصيان كشى به دوش

زاهد كه دين فروشد و دنيا طلب كند * او را كجا رسد كه كند عيب مىفروش

روزى كه آستين مرادت بود به دست * درياب قدر صحبت پيران ژنده‌پوش

يارى و باده‌اى و كتابى و گوشه‌اى * گر دست داد پاى به دامن كش و بكوش

گر دين و عقل نيست مرا زاهدا مخند * ور تاب و هوش نيست مرا ناصحا مجوش

كانجا كه عشق خيمه زند نيست عقل و دين * وانجا كه يار جلوه كند نيست تاب و هوش

اى مهربان طبيب چه پرسى ز حال من * چون است حال رند قدح‌گير جرعه‌نوش

پارينه مست بودم و دوشينه نيز مست * امسال همچو پارم و امروز همچو دوش

خيز اى « بهار » و عذر گناهان رفته خواه * زان پيشتر كه مژدهء رحمت دهد سروش

مكوب آهن سرد

مكوب آهن سرد

آفرين باد بر آن ساغر مستانه زدن * وان كمر بستن و آن زلف سيه شانه زدن

با وجود تو نشايد برِ كس حاجت برد * با در دوست نشايد درِ بيگانه زدن

راه دل مىزند آن زلف پريشان آرى * جز به زنجير نشايد ره ديوانه زدن

اى گداى ره دلدار ، مكوب آهن سرد * كه دلى گرم نگشت از در اين خانه زدن

هستى از شمع مجوييد كه از عادت اوست * آتش نيستى اندر پر پروانه زدن

چراغ در كف نابينا

چراغ در كف نابينا

نيست در مسجد و ميخانه چو ما رسوايى * توبه جايى بشكستيم و صراحى جايى

علم زاهد به كسان رهبر و خود گمراه است * چون چراغى كه بود در كف نابينايى

من چو سرو از همه عالم شدم آزاد ، آن رو * كه زدم دست به دامان سهى بالايى

سرّ اين كاسهء وارونه چه داند زاهد * رو بپرس اين سخن از رند قدح‌پيمايى