سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٧

دورى و شكيبايى

افسانه نخواهم

افسانه نخواهم

باز گويم كه دگر اين دل ديوانه نخواهم * آتشى خانه‌برانداز به كاشانه نخواهم

خسته‌ام راست ز امّيد فراوان و فريبا * هان سخن راست بگوييد كه افسانه نخواهم

آشنا بود كه بيگانه گر آييد دريغا * آشنايى كه شود همره بيگانه نخواهم

كم نهم كم همه از بدمنشى ارج خرد را * گم شوم گم كه چنين ياور فرزانه نخواهم

بىخود افتادم و جانانه نياورد به چشمم * خواستى كو كه به خود آيم و جانانه نخواهم

پر شد اين ميكده از مردم آلوده سراسر * بهتر آن است كه پرهيزم و پيمانه نخواهم

« بويه » پروانه اگر هست كه آزاد بمانم * سرنوشتى كه نوشتند ، به پروانه نخواهم

نگهى از گوشه چشم

نگهى از گوشه چشم

هر روز به دنبال تو چون سايه دويدم * دردا و دريغا به تو هرگز نرسيدم

فرسوده شدم ديگر و از پاى فتادم * ازبس‌كه به دنبال تو بيهوده دويدم

خون موج زند در دل شوريده به هردم * از ياد سخنها كه من از يار شنيدم

دانى كه تو ، خرسند شوم من به نگاهى * آن هم ز دريغى كه كنى هيچ نديدم

بااين‌همه خشكى كه نمايى تو به‌جايم * زنده‌ست ، ندانم زچه‌رو بيخ اميدم

كو گرمى مهرى كه زدايد به نوازش * آن رنج كه از سردى بسيار كشيدم

اين مايه شكيب است سزاوار ستايش * بستاى مرا ، كاين همه ناز تو خريدم

از گوشهء چشمت نگهى خواهم و جويم * تا « بويه » ببيند كه چنان گوشه گزيدم

دورى و شكيبايى

دورى و شكيبايى

مهر ورزيدم ، ندانستم به شيدايى كشد * باده نوشيدم ، ندانستم به رسوايى كشد

دوستى كردم ، ندانستم كه گردد دشمنى * پاى آوردم ، ندانستم به بىپايى كشد « 1 »

سركشان رفتند از اينجا مگر اندر چمن * سرو بينى گاهگاهى سر ز زيبايى كشد

هركه دانا بود پنهان گشت يا ديوانه شد * نيست جز ديوانه كس گردم ز دانايى كشد

« بويه » نوميد است از ديدار و ديگر خسته شد * چون تواند بار دورى با شكيبايى كشد


( 1 ) - پاى آوردن - تحمّل كردن ، مقاومت نمودن .