سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٦

جدايى

سست‌بنياد

سست‌بنياد

يكى خانه با رنج بنياد كرد * چو پرداخت دل را بدان شاد كرد

نبودند سازندگان چون درست * نهادند بنياد آن خانه سست

نشد دير كان خانه ويران فتاد * چو دشوار برشد چه آسان فتاد

خداوند آن خانه ديد و نشست * پس ساختن باز دل در نبست

به بيغار گفتند : ديوانه‌اى ! * كه جا كرده‌اى خوش به ويرانه‌اى

به پاسخ چنين گفت آن رادمرد : * نشايد دگر كار بيهوده كرد

كجا گردد آباد ، هرگز كجا * چو بيداد باشد در آنجا روا

چه اميد كافتد دگر خانه راست * و يا گر فتد راست خانه مراست

اگر كار دارد چنان پيش و پس * نبايد دگر كار از دست كس

مگر آنكه هم را بگيريم دست * به بيداد آريم يكسر شكست

نه بس باشد اين گر يكى كشوريم * سزد يار باشيم و باهم رويم

جدا راه و خودخواه نامردمان * نپايند بس دير اندر جهان

به پيمان و پيوند هم استوار * توان چيره افتاد بر دوشوار

نماييم ايدون كه ما زنده‌ايم * دگر زندگى را برازنده‌ايم

بدين گفته هركس از او روى تافت * به ويرانه درماند و يارى نيافت

جدايى

جدايى

جدايى اگر چند دشوار بود * كشيدم كه اميد ديدار بود

خوشى بود از بوى بامى سپيد * گَرَم شام از ناخوشى تار بود

چه اختر شمردم شبانى دراز * ز بس دل پريشان و افكار بود

به در دوختم چشم را خيره‌خير * كه از در نيامد همان يار بود

نگفتم دل از آشنايى گرفت * چو از آن مرا رنج بسيار بود

جهان را جهاندار چونين نهاد * كه هموار با نابه هموار بود

بسا هم به شادى زمان برگذشت * سراسر كجا درد و تيمار بود

چنان « بويه » بشكيب و آسان بگير * جدايى اگر چند دشوار بود