سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٦

فردوسيه

بپرورده با رنج و خون جگر * به جان مهر اين ميهن نامور

* *

چو ايران‌زمين جاى بيگانه ديد * ز خانه خدايان تهى خانه ديد

گرانمايه بنگاه ساسانيان * شده تازى و ترك را آشيان

دژم شد ز نامهربانى چرخ * كه اين‌سان به ايران چرا داد برخ

چرا پرورشگاه پيشينيان * نشستنگه و بارگاه كيان

پذيرد در آغوش خود اهرمن * خرامان شود زاغ اندر چمن

چسان از درونش برآمد خروش * كه آورد اندر سرش خون به جوش

جدا شد ز آسايش و خواب و خور * نماندش جز اين آرزوى دگر

كه ايران ز نو رشك مينو كند * از او دور ناپاك جادو كند

پى دستيابى بدين آرزو * همىبُد پژوهنده و چاره‌جوى

به گوش آمدش ناگهان از سروش * كه تيغ زبان برگشاى و بكوش

به نيروى يزدان و يارى بخت * به دست تو بگشايد اين بند سخت

تو را از براى چنين روزگار * بپرورده اين مادر اندر كنار

شود كشور جم ز تو ارجمند * تو را نام جاويد ماند بلند

چو اين راز بشنيد از آشنا * ز شادى ندانست سر را ز پاى

پديد آمد اندر دلش روشنى * كه چون بركند بيخ اهريمنى

ز دارنده دادار شد خواستار * كه پيروزمنديش بخشد به كار

* *

پس آنگه ميان بست و لب برگشاد * سخن را به شايستگى داد ، داد

بپرداخت يك نامه‌اى شاهوار * كه بودش خرد پود و فرهنگ تار

همه داستان از گه باستان * ز كردار نيكان و هم راستان

ز آيين شاهان و ايران سران * ز فرّ بزرگان و پرگوهران

ز رزم و ز بزم و ز اندرز و پند * هرآن چيز كايد خرد را پسند

بياراست در ديدهء راست‌بين * به شهنامه مانا بهشت برين

گذشته همه روزگار يلى * خردمندى و رادى و پردلى

دليرى و مردى و نام‌آورى * بزرگى و آزردگى و سرى