سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦١

آيينهء حسن

فرهادوش فسانهء شيرين عشق را * با تيشهء خيال به خارا نوشته‌ايم

وصف صليب عيسويان با خط غبار * بر آبنوس عشق چليپا نوشته‌ايم

تا قيس هم به فخر جنون مفتخر شود * رمز جنون به سينهء صحرا نوشته‌ايم

طومار پاره‌پارهء عشاق سينه‌چاك * بر سردر سراچه ليلى نوشته‌ايم

ز آن نعرهء كايد از دل مستان دردنوش * وردى نموده بر دل مينا نوشته‌ايم

خطهاى چهره را كه بود خط سومين * از بهر مردمان پس از ما نوشته‌ايم

نادان گمان برد كه در اين سير چند روز * ما سنگ قبر مردم دانا نوشته‌ايم

مهريست بر دهان كه نگوييم سرّ عشق * ما از زبان بلبل شيدا نوشته‌ايم

خاك قدم

خاك قدم

تا به يك جرعه سيه‌مست مى جام الستم * سربلندم من از اين كار مپندار كه پستم

خم‌شكن باده‌پرست آمد و شد معركه‌آرا * من به شكرانهء اين واقعه صد توبه شكستم

با نگاهى هوس‌آلوده ربودى دل و دينم * با دو بدمست تو پيوستم و از خلق گسستم

كشم آن روز به طومار گناهان خط بطلان * قلم عفونويسى اگر افتاد به دستم

همه پهناى جهان گشتم و بين همه خوبان * دل بر آن سلسله گيسوى نگارين تو بستم

يك دل و مهر دو دلبر همه گويند نگنجد * من گهى معتكف كعبه و گه باده‌پرستم

سخنى را كه دهد بوى محبّت نشنيدم * من كه يك‌عمر به پاى سخن شيخ نشستم

نشناسم مى و پيمانه و جام و قدح و خم * از تماشاى رخ ساقى اين ميكده مستم

فاش گويم بجز اين راه رهى را نشناسم * خاك زير قدم پير مغان بوده و هستم

آيينهء حسن

آيينهء حسن

از من او را هدف تير شده دل چه كنم * نرود بار كج قافله منزل چه كنم

بحر طوفان و بلم ناقص و پارو كوتاه * نرسد كشتى بشكسته به ساحل چه كنم

تو سليمانى و من مور تهيدست و ضعيف * هديهء من نشود گر به تو قابل چه كنم

چند ديوانه اگر همرهى من نكنند * يك‌تن و اين همهء مردم عاقل چه كنم

بىخبر بودم و دل عاشق شيداى تو شد * عشق كار دل و من با دل عاقل چه كنم

گر به هجرم بكشد ، عيش گناهم شمرد * خون من گيرد اگر دامن قاتل چه كنم