سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٤

رنج معلّم

اى شكوفه شاخسار خشك تو * كج شد و شكست و اوفتاد و مرد

چيدم ار ز شاخه‌ات تو را * روى سينه خواهمت فشرد

* *

در آسمان زندگانىام * فروغ روشن ستاره‌اى

اجاق سرد عمر رفته را * تو همچو واپسين شراره‌اى

* *

شد اگرچه همچو عمر من * اميد و آرزوى من تباه

از تمام هستىام تويى * آنچه مانده زين شب سياه

* *

گرچه اين زمان تو ژاله‌سان * اى شكوفه گريه مىكنى

زنده مانده‌ام كه تا مگر * بينمت كه خنده مىكنى

رنج معلّم

رنج معلّم

ماه مهر آمد و تعطيلى رفت * باز من ماندم و شاگردانم

تا بيايم به كلاسم هر روز * بدهم درس به فرزندانم

* *

چون هنرپيشه‌ام و هست كلاس * صحنهء بازى جان‌فرسايم

بچه‌ها ، يا كه تماشاچيها * نگذارند دمى آسايم

* *

هدفم پرورش گلهاييست * كه در اين فصل خزان مىرويند

دل‌وجانم ز پى اين مقصود * ناخودآگاه ، سخن مىگويند

* *

تخته را پاك كن احمد ، تا من * بنويسم سر آن درسى را

هان منوچهر ، چرا خاموشى ؟ * به دلت راه مده ترسى را

* *

تو كه فعّال‌ترين شاگردى * چشمت از چيست كه اشك‌آلود است

دفتر از بهر تو نگرفته پدر ؟ * مىخرد جان من حالا زود است

* *