سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٣

شكوفهء اميد

احساس كرد پيكر از درد خسته‌اش * چون آهك گداخته ، وا مىشود ز هم

پاهايش از شكنجهء مرگ‌آفرين فقر * تاب فشار درد نياورد و گشت خم

* *

آرام و بىصدا چو پر افتاد بر زمين * يك‌لحظه خويش را به كف بيخودى سپرد

تا كم كند فشار پر از درد فكر را * سر را ميان پنجهء خشكيده‌اش فشرد

* *

آهسته ناله كرد : به هرجا كه كار بود * رفتم كه بار رنج به دوشم كنند بار

جويا شدم ز هركس و فهميدم عاقبت * بيهوده بود كوشش من از براى كار

* *

زن ، خواب رفته بود دگربار و مرد هم * سر روى دست خويش نهاد و به خواب رفت

خود را به خواب خويش هماغوش كار ديد * افسوس ! خواب دلكش او با شتاب رفت

شكوفهء اميد

شكوفهء اميد

تو اى شكوفهء اميد من * كه بر درخت غم شكفته‌اى

تو هم چو شمع آرزوى من * بر هر گذار باد خفته‌اى

* *

هر زمان به يادت اوفتم ، طپد * دل درون سينه‌ام ز بيم

بيم از آنكه در بهار عمر * پرپرت كند نوازش نسيم

* *

به گلشنى فسرده از خزان * تو اى شكوفه باز مىشوى

تو با زبان عطر دلپذير * در اين خرابه نغمه‌ساز مىشوى

* *

به شعر جادوى نگاه خود * مرا ز پاكىات دهى پيام

اين بود كه با نگاه تو * درد من پذيرد التيام

* *

ديده‌ام به عمر خويشتن دريغ * اينكه زندگانى بجز فسانه نيست

اينكه خسته‌ايم و غوطه مىخوريم * اينكه بحر فتنه را كرانه نيست

* *