سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٢

بيكار !

باز اقيانوس ژرف آسمان * از هجوم موج شب شد قيرفام

كشتى واماندهء خورشيد را * موج خشم‌آگين فروبردش به كام

* *

از سكوت خفته در شهر اميد * پرتو ايمان به ره ديگر گرفت

با خروش ابر اندوه ، اى دريغ ! * شادى از دلهاى شادان پر گرفت

* *

دختر خورشيد با شمشير كوه * زير پاى زنگى شب كشته شد

در افق با پيچ‌وتابى دردناك * قطعهء ابرى به خون آغشته شد

* *

در شبى اين‌سان خموش و دردناك * خسته و سرگشته در دشت جنون

ناتوان از تير جانكاه سكوت * اين منم آن‌كس كه نوشد زهر خون

* *

در هواى چشمهء خورشيد من * مىسپردم روزگارى راه را

تا بنوشم از زلال زندگى * مىسرودم نغمهء دلخواه را

* *

در غبار راه گم شد راه من * زير شلّاق هجوم بادها

بركشيدم از جگر فرياد ، ليك * گوش كس نشنيد اين فريادها

* *

تا كه در چشمش ببينم روشنى * چشم در چشم سياهى دوختم

چشم كم‌سويم به تارى خو گرفت * در شرار انتظارش سوختم

* *

باز چشم انتظارم بر ره است * باز مىدانم رسد از ره پگاه

مىتراود عاقبت از قعر شب * نور رؤياآفرين صبحگاه

بيكار !

بيكار !

در باز شد ، اطاق دهان باز كرد و مرد * چون طعمه اوفتاد به كام سياه دل

زن ، ديده باز كرد و نگاهش به مرد گفت : * خفتند كودكان تو در آرزوى نان