سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥١

در انتظار صبح

نتوانم اى دريغ كه همراه بادها * تا قلهء گداختهء كوه ، سر كشم

بنشانم از نشاط بهر صخره بوسه‌اى * وانگه ز شوق ، جانب افلاك ، پر كشم

* *

« فرزند رنجهاى سياهم » فتاده‌ام * در گوشه‌اى ز رهگذر شوقها به دور

آن آتشم كه مانده ز كوچيده كوليان * از من نمانده غير نگاهى پر از غرور

* *

آن مرغ پرشكسته خاموش و بىپناه * آن مرغ بىنياز ز آب و ز دانه‌ام

« بومم » كه ناله مىكنم از دردهاى كور * ويرانه‌هاى گور بود آشيانه‌ام

* *

بودم عقاب كوه‌نشين در گذشته‌ها * امّا خدنگ خدعه به شهبال من نشست

از تير جان‌شكاف خيانت ، دريغ و درد ! * بال فضانورد پر از هيبتم شكست

* *

صيّاد مكرباز و دغلكار روزگار * در قلعهء سياه طلسمم به بند كرد

تا آمدم به خويش نبودم عقاب پير * جغدى شدم به حيله فتاده به دام درد

* *

اينك كه از فراز گذرگاه يادها * با دست و پاى بسته ، نظر مىكنم به دور

جز ناله‌هاى كوكو و جز بانگ مرغ حق * چيزى دگر نمىشنوم از شكاف گور

* *

بومم نشسته در بغل گور ناشناس * سر داده‌ام نواى پر از سوز خويش را

تا سر كشم پيالهء نوشين آرزو * از جان و دل پذيره شوم رنج نيش را

* *

تا وارهم ز ظلمت شبهاى قيرفام * بر شعله‌هاى سرخ شفق مىكنم نگاه

شايد طلسم من شكند از فروغ صبح * شايد عقاب‌وار كشم پر به‌سوى ماه

در انتظار صبح

در انتظار صبح

روز رفت و باز دژخيمان شب * بر سر خورشيد هستى تاختند

باز كوليهاى دشت تيرگى * خيمه‌هاى تيره را افراختند