سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٨

ماجراى عشق و فراق

كيف آن منظره يك جا گل كرد * پاى عزم دو قلندر شل كرد

دود برخاست ز قليان حشيش * رفت از مغز ، خيال كم‌وبيش

رفت انديشهء كشكول و تبر * بلكه سوداى دو گيتى از سر

* *

ناگه از ابر سيه باران ريخت * سهمگين سيل در آن رود انگيخت

يكى از آن دو كه بُد بر لب رود * سيلش از حاشيهء رود ربود

بود چشمان قلندر در خواب * كه قضا زندگىاش داد به آب

چشم بگشود چو از خواب فقير * بود در سلسلهء سيل اسير

باز شد دست نيازش به رفيق * بانگ برداشت كه اى يار طريق !

آه از سيل و هلاكم برهان * همّتى كن به نجاتم برسان

* *

آن دگر شد ز غريوش بيدار * يار را ديد به امواج دچار

ليك از بنگ پكر بود سرش * گفت با جانشدهء همسفرش :

دست حقّ پشت و پناهت درويش * همّتم توشهء راهت درويش

معمّاى هستى

معمّاى هستى

ز كار چشم و لب خويش سخت در عجبم * كه در ميان دو دريا هميشه تشنه‌لبم

ز شوق روى تو هر شب به انتظار طلوع * به ياد موى تو هر روز در خيال شبم

گذشت تير نگاهى ز پرده‌هاى دلى * در اين ميانه من خسته كشته بىسببم

رسيد آنكه به منزل رسد مسافر عمر * هنوز در پىات اى به ز عمر در طلبم

بهار عمر به پايان رسيد ليك هنوز * به باغ دل نشكفته‌ست غنچهء طربم

ز روح قدسى خود شرمسارم آنكه چرا * به چاه طبع گرفتار شهوت و غضبم

خلاصه هستى من سخت‌تر معمّاييست * كه سالها پى حلّش به حيرت و عجبم

ماجراى عشق و فراق

ماجراى عشق و فراق

من دلبرى ز جمله جهان برگزيده‌ام * و ز غير او علاقهء دل را بريده‌ام

پوشيده‌ام به پاى طلب خار و خاك و خون * ازبس‌كه در پىاش به تمنّا دويده‌ام