سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٧

دو قلندر

درون اين مشت خون سرّ سويدا بود * رموز و اسرار غيب در آن هويدا بود

آنجا روح القدس واله و شيدا بود * ز درّه تا ذرّه‌اش يكسره پيدا بود

مخواه كز جور تو بر آن نشيند غبار * اگر نه غوغاى من بر سر كوى تو بود

اين همه چشم از كجا خيره به روى تو بود ؟ * دل جهانى كجا بسته به موى تو بود

كدام بيدل چنين به جستجوى تو بود ؟ * جانب ما وا منه سابقه را پاسدار

گر ندهى كام من به شهر غوغا كنم * بر سر هر برزنت خراب و رسوا كنم

بر سر كويت هزار غلغله بر پا كنم * رشتهء فرمانت از گردن دل واكنم

تا همه عشّاق تو كنند قصد فرار * نىنى اين طيبت است با تو مرا جنگ نيست

طاقت نيروى آن گرد قوى چنگ نيست * پرش گنجشك و باز به هم هماهنگ نيست

شيشهء ما درخور نبرد با سنگ نيست * صعوهء بيچاره را باز نگردد شكار !

تو را پى پيشكش شعر روان آورم * بافته ديبايى از كلك و بنان آورم

به بزم مى بهر تو نقل بيان آورم * گر دگرى زر دهد من دل‌وجان آورم

فلز جامد كجا رسد به جان در عيار

دو قلندر

دو قلندر

دو قلندر به ره سير و سفر * به يكى رود نمودند گذر

يك طرف منظرهء دلكش رود * يك طرف مرغ چمن گرم سرود

داشت چون طرّهء زيبا صنمى * آب در بستر خود پيچ‌وخمى

وزش باد بر آن رود روان * دادى از خامهء بهزاد نشان

بود خرّم‌چمنى بر لب رود * كه غبار از دل بيننده زدود

گردش آب در آن طرفه چمن * چون سرشك از مژگان تر من

عكس اشجار در آن آب زلال * همچو انديشهء ايّام وصال

* *

دل شيداى يكى زان دو فقير * شد از آن منظره در بند اسير

گفت : درويش در اين سايهء بيد * بر لب رود ببايست لميد