سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٦

در آغوش گل

هرآن‌كه بىدست و پاست چو گوى سرگشته است * بهره‌اش از زندگى نيست بجز ابتذال

منطق قوم ضعيف واهى و نشنيدنيست * ضعيف در داورى بود پريشان و لال

ز سستى آيد پديد نيستى و كاستى * چنان كه نيرو بود اصل وجود و كمال

زيبندهء ستايش

زيبندهء ستايش

چون قامتت نرويد سروى به سرزمينى * دوران دگر نزايد همچون تو نازنينى

پروانه‌وار گشتم در هر چمن و ليكن * چون عارضت نديدم از لطف ياسمينى

چون دست سيم‌فامت كز آستين برآيد * هرگز برون نيايد دستى ز آستينى

روزى كه دست تقدير تصوير كرد رويت * بر چيره‌دستى خود ، خوش گفت آفرينى

زيبندهء ستايش آن آفريدگاريست * كارَد چنين دلاويز نقشى ز ماء و طينى

در آغوش گل

در آغوش گل

شبى چو من در چمن ميان گل خفته‌اى ؟ * راز نهانى دل به سبزه‌ها گفته‌اى ؟

بنفشه چون زلف يار به هم برآشفته‌اى ؟ * از سر شب تا به صبح از مژه در سفته‌اى ؟

تو را هم از عشق يار به دل خليد است خار * به ياد گل‌چهره‌اى سوز و گدازيت هست ؟

به آتش عشق او سوزى و سازيت هست ؟ * ز سوز دل با صبا شكوه و رازيت هست ؟

به كعبهء كوى او جان نمازيت هست ؟ * گزيدى از جان و دل به جاى اغيار يار ؟

پيشتر از آنكه خور ز خاور آيد برون * طراز زرين زند به جامهء نيلگون

مرغ چمن از نشاط ساز كند ارغوان * ز داس دهقان شود خار و خسكها زبون

ز شاخه‌ها چيده‌اى گلى ز بهر نثار ؟ * مباد خالى جهان ز شور و غوغاى عشق

باد به بازار دل رواج كالاى عشق * هزار كشتى شكست ز موج درياى عشق

هزار جان شد تباه ز سوز صحراى عشق * هزار حلّاج شد ز عشق بالاى دار

توانگرا نقد دل كمترت آيد به دست * چنين دُرى شاهوار ز كين نشايد شكست

آينهء حسن توست مىفكن از كف به پست * مها به اورنگ دل توان به شاهى نشست

گر شكنى پايه‌اش ملك نگيرد قرار