سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٥

فوتبال

فوتبال

فوتبال

روزى وقت پسين براى رفع ملال * ز شهر بيرون شدم به صحنهء فوتبال

شفق برآورده بود منظره‌اى دلپذير * كه سوى خود مىكشيد چشم و دل اهل حال

افق عيان گشته بود به ارغوانى لباس * كوه ز رنگ شفق داشت شكوه و جلال

گويى شد سرنگون جام مى لعل‌گون * ز دست ناهيد چرخ به گاه رقص و دلال

گاه پرستو فتاد در افق مشتعل * چو مردم دوزخى بدون پرس و سؤال

ابر فراز افق بود چو طيّاره‌اى * كه خيزد آتش از آن به موقع اشتعال

يا چو تن كشتگان ميان ميدان جنگ * كه گرد آن كشتگان ز خون بود مال‌مال

ز گوشهء ابرها هلال گشتى پديد * چو در بر سينهء مرد سپاهى مدال

چهرهء خورشيد شد ز ديده‌ها ناپديد * گيسوى زرفام او پديد بود از جبال

مگر كه شاعر شوى تو نيز تا بنگرى * كه خود چها مىكند به روح شاعر جمال

* *

دمى به خويش آمدم كه از وفا مىزدود * سرشگ رخساره‌ام دختركى خردسال

حالت چشم و لبش وحى دل شاعران * غمزهء دلجوى او مظهر سحر حلال

ممتنع و سهل بود جمله اداهاى او * داشت به پشت لبش به موقع خنده چال

وه كه چه خوش عالميست سادگى كودكى * كاش كه هرگز نبود دولت آن را زوال

مرا بود آرزو كه باز كودك شوم * تا كه نبندم دگر ز عقل جان را عقال

دريغ طفلى چنين ساده‌دل و پاك‌بين * كه تربيتهاى بد ، كشاندش در و بال

غريزى كودك است كه كنجكاوى كند * هرچه به چشم آيدش از آن نمايد سؤال

دخترك ماهرو هم ز پى جستجو * جانب من كرد رو و ز لب شكر مثال

گفت كه اين گوى را مگر چه باشد گناه * كه هست هردم چنين دربه‌در و پايمال

گاه برندش به شرق گه فكنندش به غرب * گه به جنوبش برند گهى به‌سوى شمال

خواست كه فصلى دگر شكرفشانى كند * ولى ز بوس مَنَش نماند لب را مجال

گفتمش اين گوى را بود گناهى بزرگ * كه هست آمرزشش ز كارهاى محال

گناه او اين بود كه هست بىدست و پا * در كف او نيست تيغ براى جنگ و قتال

ندارد اندر دهن نيش چو دندان شير * نيست بسان پلنگ در پى خشم و جدال

* *