سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٢

بر بال توفان

شوق وصال

شوق وصال

ساقى بريز باده كه فصل بهار شد * باغ و چمن ز باد صبا مشكبار شد

گسترده گشت فرش زمرّد به صحن باغ * سرسبز ، دشت و دامنهء كوهسار شد

چشمم به راه بود و جدا از جمال تو * جانم به لب ز دست غم انتظار شد

عشّاق خوش‌دلند كه شد جشن فروردين * عيد است و باز موسم بوس و كنار شد

جان را چه ارزش ار كه نگردد فداى دوست * نازم سرى كه در ره جانان نثار شد

مويم سپيد گشت ز هجران روى يار * شامم سيه چو طرّهء گيسوى يار شد

جانم به لب رسيد ز شوق وصال تو * دل در كمند گيسوى تو بىقرار شد

بوسى گرفت از تو « بقايى » و ز آن سپس * عمرى در آستانهء تو حق‌گزار شد

بر بال توفان

بر بال توفان

نه دلدارى نه غمخوارى نه يار مجلس‌آرايى * نه شوق دل به امروز و نه اميدى به فردايى

نه آواى طرب خيزد از اين ويرانهء خامُش * نه در دستم نهد ساقى بلورين جام مينايى

قلم بر صفحهء شعرم دگر امشب نمىلغزد * نه بر لب گفتگويى نى به سر مانده‌ست سودايى

نشستم با خيالى گنگ در كشتى وحشت‌زا * گهى بر بال طوفانها گهى بر موج دريايى

نه ديگر همدمى دارم نه بر دل مرهمى دارم * خداوندا تو را دارم به هر راهى به هرجايى

سر زلفش نشسته خم به خم گر بر سر دوشش * دل بشكستهء ما را نه درمانى نه مأوايى

چرا آن بىوفا يك شب به بالينم نمىآيد * منم آن لالهء تنها كه خود رويد به صحرايى

فغان دارد ز تنهايى « بقايى » همزبانى كو ؟ * كجا دارد دل شيدا چنين تاب شكيبايى