سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٦

محبّت

بسا كسا كه به عيش و نشاط خو كردند * كه دست جور طبيعت بساطشان برچيد

چو پيرى آمد هردم عوارض و اسقام * دهد نويد كه زين پس نمىتوان پاييد

نه زندگىست متاعى كه باز نتوان يافت * نه گوهريست كه از كس توان دوباره خريد

سراى مرگ خدايا چه جاى مرموزيست ؟ * كه كس براى در بسته‌اش نيافت كليد

مرا چه تلخ و چه شيرين زمان عمر گذشت * بهار زندگىام را خزان مرگ رسيد

ولى خوشم كه « بقايى » به عمر خويش ز كس * نه آستين بگرفت و نه آستان بوسيد

سنگلاخ فتنه

سنگلاخ فتنه

گم‌گشتگان وادى جهليم راه كو ؟ * روز سفيد از پى شام سياه كو ؟

آن آسمان آبى شفاف و تابناك * وان چشمك ستاره و اشراق ماه كو ؟

تا چند در بهشت خيالى به سر بريم ؟ * سرسبزى مزارع و لطف گياه كو ؟

در اين كوير خشك شررزاى سوزناك * وضع مساعدى كه برويد گياه كو ؟

جز ظلم و جور و فتنه و شر در زمانه نيست * ذكر زبان چه سود دل خيرخواه كو ؟

گويند اگر به اوج ترقّى رسيده‌ايم * اين صرف ادّعاست دليل و گواه كو ؟

بدبختى است و ذلّت و فقر و گرسنگى * آيين عدل و داد چه شود فرّ و جاه كو ؟

از غيرت و مروّت و احسان و مردمى * جز قصّه‌ها كه گفته شود گاهگاه كو ؟

رگبار فتنه است مسلسل از هر طرف * مأمن كجاست ؟ قلعه چه شد ؟ سرپناه كو ؟

آن رهروى كه مىنرود راه اشتباه * و آن رهبرى كه مىنكند اشتباه كو ؟

در سنگلاخ فتنه « بقايى » رفاه نيست ! * آزاده‌مرد باش چه گويى رفاه كو ؟

محبّت

محبّت

بديدم دخترى در باغ وحشى با چه آرامش * گهى با شير مىجوشد گهى با يوز مىسازد !

به دو گفتم شگفتا از چه از آنان نمىترسى ؟ * چگونه با تو هر درّندهء كين‌توز مىسازد ؟

بگفت انسانى انسان را چرا با لطف ننوازد * محبّت وحش را هم رام و دست‌آموز مىسازد