سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣١

مادر

نقش حقيقت

نقش حقيقت

گرسنه رهروى گفتا به دهقان * مرا كن سير بىعذر و بهانه

به نزدش هشت دهقان يك طبق جوز * كه مىخور مغز آن را دانه‌دانه

شكست و خورد يك‌يك را به تعجيل * ز جا برخاست تا گردد روانه

بگفتا : شكر احسان از برايم * دعايى كن ، دعايى صادقانه

نظر بر آسمان افكند و گفتش * به پاسخ اين جواب عارفانه

چه حاجب بر دعا ، نقش حقيقت * نگردد محو ، از لوح زمانه

يقين دان چون شكستم جوز ، بشنيد * صدايش را خداوند يگانه

مادر

مادر

مادر اى آفتاب روشندل * كه فروزان به شام تار منى

تو به درياى بيكران وجود * بهترين درّ شاهوار منى

مونس درد و رنج و محنت و غم * محرم سرّ و آشكار منى

با دلى زار و ديده‌اى نگران * روز تا شب در انتظار منى

تويى آن شمع پاك جان كه مدام * اشكريزان به حال زار منى

تويى آن ابر مرحمت كه ز جود * سايه‌گستر به كشتزار منى

تويى آن لاله در بساط جهان * كه همه عمر داغدار منى

تو به دوران زندگانى من * همنشين دل فگار منى

نيست بيم خزان بهار مرا * تا تو آرامش بهار منى

بعد من اى فروغ مهر و اميد * شمع روشنگر مزار منى

كيستى اى فرشتهء رحمت * كه شب و روز در كنار منى

نيستى آفريدگار ، ولى * به خدا آفريدگار منى