سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٩

حديث غم

گذر به محفل آزادگان

گذر به محفل آزادگان

خوش آن كسان كه ز احوال هم خبر دارند * خبر ز شادى و اندوه يكدگر دارند

ز فيض عشق گر از حال خويش بىخبرند * ولى ز حالت آزردگان خبر دارند

نشاطبخش دل كافر و مسلمانند * چو مهر پرتو رحمت به خشك و تر دارند

چو شبنم از نظر باصفاى پاكدلان * دلى به روشنى چهرهء قمر دارند

ز فيض صحبتشان كام خلق شيرين است * هميشه خاصيت نخل بارور دارند

چو پا نهند به راه طلب ز هستى خويش * در اوّلين قدم عشق دست بردارند

نمىزنند به دريا دل از براى گهر * ز آب ديده به دامان خود گهر دارند

نمىزنند ز بيداد دهر شكوه به خلق * نظر به لطف خداوند دادگر دارند

به سرفرازى ماهند و بىنيازى مهر * از آنكه گنج قناعت به زير سر دارند

فكنده سايهء رحمت به خشك و تر چون ابر * رهين دست‌ودل‌باز بحر و برّ دارند

نويد صبح سعادت به خاص و عام دهند * هميشه حال نسيم خوش سحر دارند

نهند آب « بقا » بهر خضر زانكه چو من * گهى به محفل آزادگان گذر دارند

دردآفرين

دردآفرين

گرچه از سوداى دل پيوسته در بنديم ما * از دل دردآفرين خويش خرسنديم ما

بىنيازى بين كه پيش همّت والاى عشق * چرخ را با آن جلال از چشم افكنديم ما

گر چو گل خاموش ننشينيم از نازك‌دليست * ور نه باغ ذوق را شاخ برومنديم ما

پاى ما را عشق در دام جنون افكنده است * گرچه پير عقل را فرزانه فرزنديم ما

روى موج نيستى خفتيم غافل چون حباب * فارغ از هستى ، به جرم يك شكرخنديم ما

بس خلاف دوستى ديديم از ياران « بقا » * سختگير و زودرنج و دير پيونديم ما

حديث غم

حديث غم

از چشم تو چون اشك ، سفر كردم و رفتم * افسانهء هجران تو سر كردم و رفتم

در شام غم‌انگيز وداع از صدف چشم * دامان تو را غرق گهر كردم و رفتم

چون باد برآشفتم و گلهاى چمن را * با ياد رخت زير و زبر كردم و رفتم

اى ساحل اميد پى وصل تو چون موج * در بحر غمت سينه سپر كردم و رفتم