سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٥

دامان طبيعت

ديگر اكنون بود اين صحنه بسى زيباتر * خفته خورشيد تو گويى به ميان بستر

نيمى ازآن‌پس كوه است چو در گنجى زر * نيم ديگر زده بر دامن آن ابر آذر

دامن ابر از آن شعله كنون سوزان است * رفته‌رفته شده پنهان پس كوه آن رخسار

گوييا بين شب و روز نهاده ديوار * روى بنهفته ز ياران خود و از اغيار

من حيرت‌زده واله ، نگران اين كار * ناگهان ديدم از آن‌سو مه نو تابان است

جاى خود را ز صفا داد به مه چون خورشيد * دامن خويش ز دست گل و صحرا بكشيد

آن طرف ماه شب چارده ظاهر گرديد * گل چو زيبايى آن ديد به تن جامه دريد

غنچه خنديد كه صحرا چو نگارستان است * رسد از سوى دگر زمزمهء آب به گوش

گويد اين عمر چو من بگذرد اى خفته به هوش * اين همه در غم دنياى فسونگر مخروش

دى چو امروز گذشت امشب تو نيز چو دوش * چشم فرسودهء تو چون جسدى بىجان است

اين بود عمر عزيز تو كه چون آب رود * ديده‌اى آب دگرباره به جو بازآيد ؟

كى سزد روح خود عاقل ز محن آزارد * گرچه غم خوردن بىحاصل خود را داند

كه از آن روح و دل‌افسرده چو در زندان است * بشكن اين بند و قفس بال‌وپر و روح مبند

طاير روح اسير قفس غم تا چند * پاى اين آهوى وحشى برهان خود از بند

تا شود در بر گلزار طبيعت خرسند * پيش از آنت كه مكان وادى خاموشان است

ور نه روزى كه رسد عمر گرانمايه به سر * كه بجز رنج و محن هيچ نبرده‌ست ثمر

ديگر از شادى امروز نيابى تو اثر * ثمرى نيست ز افسوس بر امروز دگر

گويدت پيك اجل عمر تو را پايان است