سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٢

در خلوت دل

كوچهء آيينه‌ها

كوچهء آيينه‌ها

بيا به كوچهء آيينه‌ها سرى بزنيم * به شوق آنكه سرى بر شود ، درى بزنيم

به شوق ديدن روى خوش بنفشه بيا * قدم به وسعت باغ صنوبرى بزنيم

به شكر همنفسى با كبوتران حرم * به زير گنبد فيروزه‌اى پرى بزنيم

ز ديده محو شود رنگ پردهء اوهام * به سينهء دل اگر زخم باورى بزنيم

نسوخت هيچ دلى از شرار سينهء ما * مگر ز پردهء دل ساز ديگرى بزنيم

مجال تا به كف ماست عاشقانه بيا * گلوى تشنهء دل را به خنجرى بزنيم

به شاخسار خوش زندگى كجاست روا * كه سنگ فتنه به بال كبوترى بزنيم

چه مىشود اگر از روى ميل يك‌دم نيز * دمى به ياد دل دردپرورى بزنيم

بس است باده ز جام حريف مست زدن * بيا ز شيشهء انديشه ساغرى بزنيم

در خلوت دل

در خلوت دل

چه زيباست روى تو در خواب ديدن * فروغ نگاه تو در آب ديدن

چه زيباست رخسار خورشيدى تو * پس از پرده‌دارىّ مهتاب ديدن

چه زيباست در چشمهء نور ، چشمت * شكوفايى روشن ناب ديدن

چه زيباست دور از شكوه حضورت * نگاه تو در چشم احباب ديدن

چه زيباست تصوير روحانى تو * به يكباره در پيكر قاب ديدن

چه زيباست در خلوت دل نشستن * جمال تو دور از تب‌وتاب ديدن

چه زيباست در جستجويى عطشناك * لب عاشقان تو سيراب ديدن

چه زيباست در چشم دريايى تو * نگاه خروشان گرداب ديدن

چه زيباست در اقتداى نمازم * تو را در تجلّاى محراب ديدن

چه زيباست گر پا گذارى به چشمم * نشستن كنارى و سيلاب ديدن