سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢١

ياد تو

انتظار

انتظار

بيا كه ديده‌ام از انتظار لبريز است * كوير سينهء تفتيده‌ام عطش‌خيز است

شكوه رويش سُكرآور بهارانى * كه بىطراوت رويت ، بهار ، پاييز است

به باغ عاطفه عطر نگاه تو جاريست * مشام جان ز شميم تو عطرآميز است

هميشه خاطر ما آشيان ياد تو باد * كه در هواى تو پرواز خاطرانگيز است

بخوان كه نغمهء تو معجز مسيحاييست * نواى گرم تو شورآور و شكربيز است

دلم ز حلقهء مويت رها نمىگردد * كه گيسوان بلند بتان دلاويز است

ز كوچه‌سار ديار دلم عبور نكرد * به غير دوست كه اين كوچه كوى پرهيز است

بيا و بر دل آلوده‌ام نگاهى كن * كه پيش عفو تو كوه گناه ناچيز است

باغ آرزو

باغ آرزو

راه باغ آرزو گم كرده‌ام * بوى او را كو به كو گم كرده‌ام

شاخ عريانم كه از جور خزان * برگ و بار و رنگ و بو گم كرده‌ام

آسمان ديده‌ام ابرى شده‌ست * آفتابى پيش‌رو گم كرده‌ام

سوختم امّا نياوردم به لب * عقدهء دل در گلو گم كرده‌ام

دل كه در آغوش جانم جاى داشت * در خم گيسوى او گم كرده‌ام

در خمار مستى و شوريدگى * هم پياله ، هم سبو ، گم كرده‌ام

يافتم در خاك كويش آبرو * تا نگويى آبرو گم كرده‌ام

با همه آشفته‌حالى سرخوشم * خويش را در جستجو گم كرده‌ام

ياد تو

ياد تو

نهفته از نگهت آب مىخورد چشمم * در آب ديده اگر تاب مىخورد چشمم

دل از شكن‌شكن گيسوى تو ياد آرد * چو بر تلاطم گرداب مىخورد چشمم

ز شوق ديدن دلدار مىشود لبريز * به طاق ابروى محراب مىخورد چشمم

به ياد چهرهء خورشيدى تو مىافتم * اگر به مهر جهانتاب مىخورد چشمم

سپهر سينهء مهر توام به ياد آيد * چو بر لطافت مهتاب مىخورد چشمم

هزار بار به از آفتاب بيداريست * اگر به روى تو در خواب مىخورد چشمم