سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٩

يادگار غم

يا كه آشفته از نهيب اجل * سنبل زلف تابدار تو را

آوخ آن گيسوان چون زر ناب * كرده آذين دو لاله‌زار تو را

اى دريغ آن زبان خوش كه بُدى * ترجمان جان هوشيار تو را

نبرم من ز ياد و نتوان برد * واىواىِ شبان تار تو را

نرمك آيم سوى وثاق تو شب * كه ببينم تن نزار تو را

به كدامين ديار رفتى باز ؟ * كه ندانيم ره ديار تو را

جان مسكين چگونه برتابد * فرقت تلخ ناگوار تو را

من بيدل چسان دهم تسكين * مام غمگين داغدار تو را

خيز و بازآ كه بيش طاقت نيست * خواهر زار اشكبار تو را

چند خسبى كه چشم مانده به در * جمع ياران غمگسار تو را

تو ز ما دور و ما به محنت صعب * دل‌وجان داده انتظار تو را

كرده‌اى از عدم حصار و كسى * نگشايد به فن حصار تو را

اگر آيى به خانه روبم پاك * به مژه خاك رهگذار تو را

گرچه نادر خورند و مختصرند * جان فشانيم و دل نثار تو را

اشك خونين اگر برافشانم * غرقه در خون كند مزار تو را

غم ز تو يادگار ماند و رواست * دارم ار نيك يادگار تو را