سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٦

مرگ برادر

شاهد غيب بجوييد به هنگامهء روز * طلب شاهد غيبى به سحرگاه كنيد

برشكافيد ز هم قبهء نُه توى سپهر * از سر سوز دل ، از بيم شبانگاه كنيد

راز دل گر نتوانيد نهفتن ز ملال * هين علىوار سر خويش فرو چاه كنيد

عقل را بندگى عشق هنر بخشد و فر * گر نخواهد كه شود بنده به ناخواه كنيد

تا كه آن يار گرانمايه نكوخواه شماست * خاك در چشم فرومايهء بدخواه كنيد

كورى چشم حسودان چو مرا يار نواخت * ترك آن قصّهء جانسوز روان‌كاه كنيد

دل آگاه من از دود حسد تيره نگشت * بدسگالان مرا زين سخن آگاه كنيد

مرگ برادر

مرگ برادر

يك‌ره از خاك رى اى باد دلاويز سحر * زى خراسان كن آهنگ و برآراى سفر

پى دلدارى من ساز سفر كن كه تويى * رازدار من و غمخوار من اى باد سحر

هنر اين بس‌كه تويى پيك پيام‌آور دل * اينت بگزيده پيام‌آور بسيار هنر

گرنه پيوند نسيم تو بُدى جان مرا * روزگارم بگسستى رگ و بشكستى پر

با تو پيمان كهن دارد هر سوخته‌دل * كه نكو دارى پيمان و برى عهد به سر

نفس مشك برافشانى هرجا كه وزى * كه دم عاشق دلسوخته دارى همبر

سيرت نيك تو بيمار جگرسوختگان * داد با ياد تو احسنت و زه اى نيك‌سير

بر تو كوته بود و سهل بدان گرم روى * گرچه دشوار بود راه و دراز است ممر

به شتاب آيى ، چون نور كه آيد سوى خاك * همچنو خوار گذر دارى از بحر و ز بر

بگذرى بر همه گيتى چو برآرايى كار * خاك درهم سپرى رنجه نباشى ز گذر

ز سر خاور خيزى و دمى ناشده طى * در دم باختر آويزى ناكرده مقر

بارى امروز از آن پيش كه خور تيغ زند * چشم دارم كه سوى طوس شوى راهسپر

چون كنى عزم بدان حضرت و از فرط شتاب * درچنى دامن و چالاك ببندى تو كمر

زى گلستان شو و يك دسته‌گل تازه ببند * اندر آميخته از ياسمن و نيلوفر

به همه حال دل‌انگيزتر از موى نگار * به همه روى ز رخسار بتان نيكوتر

برگزين خاصه از اين نوگل بشكفتهء صبح * هرچه زان نادره‌تر نيست به بستان اندر

شاخكى چند بنفشه بفزا بر سر آن * بنشانى كه كبود است مرا سينه و بر

دستهء لاله كه داغ است مرا بر دل زار * نرگس چند ز بيدارى من ياد آور