سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٥

يار آمد

چو دل به غصّه نهادى طرب اميد مدار * كه باز مىنرهد ماهى فتاده به شست

درون گلشن جان با نشاط پيوندد * ز خارزار تعلّق كسى كه دل بگسست

ببين به بلبل سرمست كوست رهبر عشق * غريق عيش بود چون به بوستان پيوست

ز باده مست شود مرد ، نى ز شيشه و جام * سلامت سر مى باد اگر قرابه شكست

مدام بر در دل باش و زو مراد بجوى * كه كس به روى تو اين در نمىتواند بست

مرا كه غصّهء هر دوجهان ز دل برخاست * عجب مدار اگر خاطرم به غم ننشست

گل وجود مرا چون به مى سرشت خداى * چرا خراب نيفتم چرا نباشم مست

تو نيز اگر كه ز پندار خويش مست نه‌اى * ببين ز روى حقارت برند باده‌پرست

مگوى تلخ و گر گفتى آن‌چنان بايد * كه همچو باده تلخش دهند دست‌به‌دست

يار آمد

يار آمد

يار آمد هله ياران را آگاه كنيد * بشتابيد و ز جان خدمت آن ماه كنيد

گونه ز آسيب فراق ار كه به رنگ است چو كاه * لعل‌وار از مى آن گونهء چون كاه كنيد

قصّهء هجر مگوييد در ايّام وصال * دلبرا نيك سخن بيهده كوتاه كنيد

هاىهاى ار بگرستند به شبهاى فراق * روز وصل است كنون خنده به قه‌قاه كنيد

با رخ روشن او چونكه برابر سازيد * دل كه چون يك‌شبه ماهست چو پرماه كنيد

درگه شاه گشاده‌ست و برافتاد حجاب * هنر آن است كه خود لايق درگاه كنيد

عرصهء جان كه فراخ است به كاوش گيريد * مگر از جان سوى آن يار نهان راه كنيد