سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٤

حديث غم

همان جنبش نغز موزون از اوست * كه در برگ و در سايه‌هاى كياست

هم از اوست كاين آسمان كبود * سير مايه و لطف و كان صفاست

رساند سوى دوست آواز دوست * كه پيوند صوت است و جان صداست

نجنبد هوا نايد آوا به گوش * هوا چونكه زد موج آوازهاست

بود نيز گنجور باران و ابر * كه مر خاك را زندگانىفزاست

يكى ژرف بنگر ز روى خرد * بدين سحركارى كه اندر رضاست

خجسته‌دم است او و شيرين‌نفس * از آتش اثرهاى بىمنتهاست

گر اعجاز عيسى نديدى ببين * نسيم صبا را كه عيسىنماست

دم جبرئيليش بنگر كه شاخ * از او حامل روح شيرين‌لقاست

خزد نرمك اندر تجاويف گل * كه با وى هوا را بسى ماجراست

برافروزد از شرم رخسار گل * رخش سرخ مانا ز شرم و حياست

دم بامدادى غنيمت شمر * كه ز آلودگى دور تر اين فضاست

پگه ساختن سوى صحرا شدن * نگو رسم و راه نياكان ماست

به كشتى بپيماى ره نرم‌نرم * كه رامش‌فزاى است و انده‌زُداست

نه تنها در و دشت پيمايد آنك * نه تنها روى همچو من آشناست

هواى خوش آرد مرا سرخوشى * كسى كز هوا خوش نگردد كجاست

كجا حسن باشد گرايد دلم * كه كاهيست دل ، حسن چون كهرباست

گل و سبزه را دلربايى بسيست * همه دلربايى نه زان شماست

تو را بادهء لعل مستى دهد * بدان مايه كز نيروى تن بكاست

و ليكن هواى خوش دلپذير * فزايندهء عمر و مايه بقاست

كه را روى زرد است و خميده پشت * دهد گونهء سرخ و بالاى راست

يك آواز از دل برآور به سوز * كه دل پرده‌ساز درِ كبرياست

بلى هيچ آواز جاويد نيست * جز آواز دلها كه جاويدپاست

حديث غم

حديث غم

مكن حديث غم اى يار و باش سرخوش و مست * كه در حديث غم از درد و غم نشايد رست