سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٧

بزم محبّت

بديع ( 1321 - 1263 )

بديع ( 1321 - 1263 )

ميرزا احمد بديع ( بديع الممالك ) ، فرزند حسين ، و نوهء كوثر عليشاه ، فرزند روحانى نور عليشاه ، در سال 1263 هجرى شمسى در شهر همدان تولد يافت و تحصيلات مقدماتى را در زادگاه خود به پايان رسانيد .

بديع مانند نياكانش اهل فقر و از سلسله عرفا و درويشان بود و در سال 1303 شمسى خدمت مولانا حاج محمد آقا فياض همدانى كه عالمى وارسته و مجتهدى پرهيزكار بود ، رسيد و از محضرش كسب فيض كرد و به راهنمايى او در زمرهء مريدان غمام درآمد .

بديع از وكلاى دادگسترى بود و در سال 1321 شمسى زندگى را بدرود گفت .

ديوانش قريب ده هزار بيت از غزل و قصيده و مسمط و قطعه و مثنوى است و كتابى به نام " طلسمات اسلامى " به صورت داستان در موضوع رسالت حضرت رسول اكرم نگاشته كه هنوز به طبع نرسيده است . اينك نمونه‌هايى از شعر او :

بزم محبّت

بزم محبّت

گر مايل ديدارى ، دم از من و ما كم زن * مايى و منى بگذار ، جام مى مدغم زن

ور طالب جانانى ، يكباره ز جان بگذر * دست از سر شيطان كش ، در دامن آدم زن

اين جامهء خودخواهى ، يك‌دفعه ز تن بركن * پايى به سر دنيا ، چون زادهء ادهم زن

در ميكده با مستان ، ميناى پياپى كش * در جامعهء رندان ، صهباى دمادم زن

در بزم محبّت نوش از ساغر وحدت مى * از شعلهء عشق آتش بر ملك دوعالم زن

بشكن قفس هستى ، گامى دوسه بيرون نه * خرگاه محبّت را بر عرش معظّم زن

در محفل اهل دل ، ديوانه‌صفت جا كن * نقش بد و خوبت را ، باطل كن و برهم زن