سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٧

سيل‌زده

سيل‌زده

سيل‌زده

تنها در اين سكوت غم‌انگيز و جانگداز * در پاى كوهسار بلند و كنار رود

اين غم‌سراى كيست بر اين دشت مرگ‌خيز * كز هم گسسته است وجودش ز تاروپود

* *

سقفى شكسته ، نيمهء ديوار ريخته * در گل فرونشسته و از پى گسيخته

چون داغ‌ديدگان زده زانوى غم به بر * گويى نشاط و خرّمى از آن گريخته

* *

يك گوشه چند اسكلت نونهال خشك * آرد به ياد سبزى از ياد رفته‌اى

يك جا كلاه كوچك و زيباى كودكى * گويد حديث شادى بربادرفته‌اى

* *

اين گور غم‌فزاى پر از سايه‌هاى شوم * دارد به ياد خاطرهء روز خرّمى

از هر شكاف خانه رسد قصّه‌اى به گوش * هر خشت آورد به زبان نالهء غمى

* *

گويد ببين ز سيل و ز سيلاب خشمگين * روى زمين سيه شد و چهر درخت زرد

دارم به ياد فاجعه‌اى سخت جان‌خراش * كآرد درون سخت‌تر از سنگ را به درد

* *

ديدى چگونه ساقى مرگ از قفاى كوه * بر من نمود چهر غم‌آلود و مرگ‌بار

ساغر شكست و دُردكشان را به خواب برد * ساقى نهاد دُردصفت پاى بر فرار

* *

ديدم به چشم خويش به يك‌چشم هم‌زدن * كاين سيل مرگ‌زاى چه كرد و چها نمود

از پايه كند خانه و از ريشه باغ را * فرزند را ز دامن مادر جدا نمود

* *

گويى گرسنه بود هيولاى سنگدل * بلعيد هرچه بود به كام سياه خويش

خرمن ربود و خانه و چوپان و گوسپند * دهقان دريد جامه ز بخت تباه خويش

* *

ديوانه‌وار نعره‌كشان از فراز كوه * با قدرتى كه كوه ز جا كند و آب كرد

آن آب آتشين نفس و اژدها روش * آمد چو برق كشت و شكست و خراب كرد