سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٦

بزم عشق بر مزار حافظ

من چراغى بودم افتاده به دست تيره‌رايى * تا نمايم راه او در تندباد غم نشستم

سينه را كردم سپر در سنگباران حوادث * از خطر آسودم امّا شيشهء دل را شكستم

* *

نغمه بودم در گلو و ز هم شكستم ناله گشتم * خنده بودم گم شدم در سيل اشك بىقرارى

نغمه بودم ناله گشتم خنده بودم گريه گشتم * چيست آخر سرنوشتم زين پريشان روزگارى

* *

قطره‌اى بودم ز ابر شوق بر دريا فتاده * خون دل خورده به موج رنج و محنت سر نهاده

تشنه بر دريا رسيده زهر سختيها چشيده * بازگشته تشنه‌تر ديرينه شوق از دست داده

* *

در ديار آشنا ناآشنا ماندم زمانى * ز آشنايان دور با ناآشنا دمساز گشتم

مرغ رؤيايم كه زهرآلود تير رشك خوردم * خار غم بوسيدم و مستانه در پرواز گشتم

* *

سردىام منگر كه روزى آتشين دل شعله بودم * ز آن جهد رنگ فروغى از دل خاكستر من

سنگ خاموشم كه بر گور تمنّا خفته باشم * گرچه لالم نقش رويم فاش دارد گوهر من