سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٩

سرگذشت

ليك عقرب‌گزيده با عقرب * بايدش داد التيام شفا

نيشخندى بزن به خندهء من * تا شود سوز سينهء تو دوا

* *

گفتمش خنده رفته از يادم * آنچه بر ياد مانده رنج و غم است

بر فلك تا به حشر ار خندى * بهر ترياق غم هنوز كم است

* *

گفت پندى دهم تو را بشنو * زندگانى بجز سرابى نيست

به يقين در تمام مدّت عمر * تشنه را جز فريب آبى نيست

* *

در كوير جهان ز سوز عطش * سوزى ار بر سراب بندى دل

از چرا بگذر و به چون پيوند * شود آسان به پيشت هر مشكل

* *

ديو غم با فرشتهء شادى * نگذارند سر به يك بالين

غم و شادى فراغ فكر تو است * تو ببايد گزين آن يا اين

* *

غم دنياى چند روزه مخور * كه نپايد تو را صباحى چند

شمع باش و به شام هجر و وصال * همچو او تا سحر بسوز و بخند

* *

ديده‌اى آن دلى كه ز آتش عشق * گرم و روشن بود و گر نسزد

كز ره غفلت و هواى نفس * روى آن اخگر اشك تر ريزد

* *

به خيالت كه آتش هجران * سرد گردد ز وصل جانانه

شمع هم اندر اين خيال خام * ز آتش وصل سوخت پروانه

* *

چه تفاوت ميان هجر و وصال * پيش عشّاق پاكباز بود

لذّت عاشقان به سوختن است * هدف عشق سوز و ساز بود

* *