سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٨

سرگذشت

تير و مرداد رفت و شهريور * خيمه افراشت در سراسر دشت

باد يغمايىاش به غارت برد * بر و بارى كه دست دهقان كشت

* *

باغ و صحرا و كوه و دشت و دمن * همچو رخسار عاشقان شد زرد

كرد با روزگار دست خزان * آنچه را روزگار با من كرد

* *

بعد يك سال حسرت و اندوه * باز روزى غروب و فصل خزان

روى آن تپه‌هاى خلوت و دنج * كه به صحرا كشيده بُد دامان

* *

عشق بود و من و دل نوميد * پيرى و درد هجر و ياد او

سخت‌تر زانكه پوزخند فلك * من شنيدم صدايش از هر سو

* *

گفتم اى كينه‌توز بد بنياد * نيشخندم زنى كه مهجورم

خوش‌دل از مكر و حيلت خويشى * كه نمودى ز ياد خود دورم

* *

اى عدو ، اى حسود دل تيره * لب به خنده گشايى از غم من

روزگارت سيه كند آخر * آه روز و شب دمادم من

* *

گفت بس كن سخن درشت مگوى * كردهء من به اختيارم نيست

حكم تقدير را كنم اجرا * به بد و خوب آنكه كارم نيست

* *

گفتم اين زخم سينه‌سوز من * ز آتش هجر و دورى يار است

اثر خندهء تو بر دل‌ريش * همچو كژدم به نيش جرّار است

* *

گفت آزرده‌ام تو را ليكن * خندهء من نه از ره كين است

بىغرض مىزنم چو كژدم نيش * اقتضاى طبيعتم اين است

* *