سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٧

سرگذشت

به خيالم كه مرهم ايّام * زخم دل را شفا دهد آخر

به گمانم طبيب صبر و شكيب * درد من را دوا دهد آخر

* *

ليك افسوس و صد هزار افسوس * كه مرا درد بود و درمان نى

اگرم بود بهر دل درمان * دارويش جز به پيش جانان نى

* *

تب هجران و آتش جانم * نشد از برف و سردى دى سرد

سپرى گشت بهمن و اسفند * ماند بر جا فراق و رنج و درد

* *

ابر گوهرفشان فروردين * پابه‌پايم گريست تا به سحر

مرغ هجران كشيده بلبل زار * ننهاد از غمم به بالين سر

* *

نرم‌نرمك بهار هم بگذشت * فصل ييلاق گشت و تابستان

مردم شهر با مى و مطرب * طرف كهسار دسته‌دسته روان

* *

سار بود و شراب و مستى و وصل * هركجا جوى آب و باغى بود

هركجا بود سايهء بيدى * عيش با خاطر فراغى بود

* *

من غمگين خسته از غم خويش * جان به لب آمده ز دورى يار

دل‌شكسته به دست ظلم زمان * زار از جور چرخ كج‌رفتار

* *

پيش چشم خيال ديدم او * ز قد سرو سايه بفكنده

من هم از جاى هر مژه جويى * ساختم ز اشك ديده آكنده

* *

پاى آن جوى اشك و سايهء وهم * روز را تا غروب سر كردم

شب هم از كورى دو چشم فلك * با خيال رخش سحر كردم

* *