سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٦

سرگذشت

در خم آن بلند و پستيها * كه ز چشم حسود پنهان بود

پاى آن سبزه‌هاى كوچك خرد * كه لگدمال گام چوپان بود

* *

عشق بود و اميد بود و من * گام بود و شباب بود و او

بىخبر زانكه چشم شور فلك * نگران است بر من از هر سو

* *

ناگهان من به يار خود گفتم * ترسم از من جدا كنند تو را

بيم دارم سپهر و چرخ فسون * به جدايى رضا كنند تو را

* *

بر لبم مهر بوسه‌اى زد و گفت * بس كن انديشه‌هاى باطل را

چشم دل گر به غير تو نگرد * من ز سينه درآورم دل را

* *

آب ايّام ، ليك آتش عشق * در دل دلبرم نمود خموش

تا زمانى كه ديدمش خُم دل * از مى عشق ديگريست به جوش

* *

زودتر زانكه آيدم به خيال * رشتهء مهر و الفتم بگسست

ساغر عشق چند سالهء خويش * ز تعمّد به سنگ هجر شكست

* *

سينه‌ام را لهيب آه گداخت * ز اشك حسرت دو ديده جيحون شد

به هم آميخت عشق و آتش و آب * چه بگويم كه حاصلش چون شد

* *

شعلهء عشق در نهيب سرشك * سركشى كرد او ز پا نفتاد

اشك مغرور دست قدرت خويش * برفكند از جوانىام بنياد

* *

چهره‌ام زرد گشت و موى سپيد * بر سر هر مژه دو صد گوهر

اين زر و سيم در ، بهاى شباب * داد دست قضا ز جيب قدر

* *