سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٤

مىدانم !

به سرشكى كه غم از ديده فروريخت مرا * گريه با طعنهء بيگانه درآويخت مرا

قاصد آه من از كوى تو برگشت سبك * رشتهء چاره ز پيغام تو بگسيخت مرا

رشكم آمد كه رقيب از پىات آرام نداشت * جنبش غير به‌سوى تو برانگيخت مرا

عشق از آن روز كه زد رخنه به ويرانهء دل * با غم و محنت ايّام درآميخت مرا

خاك ره گشتم و بوسى نزدم بر قدمش * چرخ گويى كه به غربال ستم بيخت مرا

راه بربست به ما سيل حوادث « بخشى » * پايهء خانهء انديشه فروريخت مرا

پيمان خود شكستى و مىدانم * با ديگران نشستى و مىدانم

پيوند ما كه بسته به مويى بود * يكباره برگسستى و مىدانم

دلدادهء تو هستم و مىدانى * دلدار غير ، هستى و مىدانم

قلب اميدوار مرا ، جانا * از خودسرى شكستى و مىدانم

در كار دلبرى و دل‌آزارى * چالاك و چيره‌دستى و مىدانم

از آنچه را كه بر سرم آوردى * خواهان ناز شستى و مىدانم

جان را به ناز شست تو خواهم داد * زودم بكش كه مستى و مىدانم