سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨

جامهء معشوق

رنج ديد و خستگى برد و نخفت * تا بدوزد جامه‌اى در حدّ تو

چون به پاى آورد كار خويش گفت * چشم و دست من فداى قد تو

* *

از برت او رفت و جامه در برت * همچو عطر از مشك تر بر جاى ماند

بر تنت عشق است اگر رفت از سرت * شد هنرمند و هنر بر جاى ماند

* *

با زبان بىزبانى پيرهن * با تو دارد روز و شب راز و نياز

وه كه احوال تو چون خواهد شدن * گر برون افتد كنون از پرده راز

* *

صبح چون برخاستى باد سحر * بىمحابا سوى تو گر بگذرد

جامه گويد اى نسيم آرام‌تر * نازك‌اندام است و سرما مىخورد

* *

گر شتابى از تو پرسد : داشتى * كاروانى آمده از كشورى ؟

شهر آشفته‌ست ؟ يا بگذاشتى * وعده‌اى در گوشه‌اى با دخترى

* *

اى تمنّاى دل اى آرام جان * هيچ مىدانى كه محبوب منى

در همه درد و بلاى ناگهان * دوستت بد دشمن خوب منى ؟

* *

در تو آويزم بدين‌سان تا دهم * بوسه‌ها بر سينه و بازوى تو

ماند اين حسرت ز قد كوتهم * كه نيارم بوسه زد بر روى تو

* *

گرچه نزديك توام دورى ز من * از تو بيزارى و از من اشتياق

عقل را باور نيايد اين سخن * سوختن در وصل دلدار از فراق

* *

چون ببيند با رفيقان گويدت * وه چه زيبايى ميان دوستان

نيستى گل پس چرا مىبويدت * بىتو او را ناخوش آيد بوستان

* *