سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٨

آيدا در آينه

امروز ، شعر حربهء خلق است * زيراكه شاعران

خود شاخه‌اى ز جنگل خلق‌اند * نه ياسمن و سنبل و گلخانهء فلان

بيگانه نيست شاعر امروز * با دردهاى مشترك خلق

او با لبان مردم ، لبخند مىزند * درد و اميد مردم را

با استخوان خويش پيوند مىزند .

گر بدين‌سان زيست بايد پست * من چه بىشرمم اگر فانوس عمرم را به رسوايى نياويزم

بر بلند كاج خشك كوچهء بن‌بست * گر بدين‌سان مرد بايد پاك

من چه ناپاكم اگر ننشانم از ايمان خود چون كوه * يادگار جاودانى برتر از اين بىبقاى خاك . .

لبانت به ظرافت شعر * شهوان‌ترين بوسه‌ها را به شرمى چنان مبدل مىكند

كه جاندار غارنشين از آن سود مىجويد * تا به صورت انسان درآيد

و گونه‌هايت دو شيار مورّب * كه غرور تو را هدايت مىكنند و سرنوشت مرا

كه شب را تحمّل كرده‌ام