سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٠

يار رنجور

رسته در صحن چمن شب‌نازى * گل خوش‌منظره‌اى ، طنّازى

همچو اختر به شبش جلوه‌گريست * اجلش بوسهء باد سحريست

شب تاريك چو آغاز شود * جنبشى كرده ز هم باز شود

عمرش از يك شب افزون نشود * كارش از قاعده بيرون نشود

دشمن جان گل من ، روز است * قاتلش مهر جهان‌افروز است

كاش اى نوگل من روز نبود * تا تو را دشمن جانسوز نبود

* *

شب مهتابى تابستانى * دل من يافت به دو درمانى

دور از چشم همه مدّعيان * شد مرا محرم اسرار نهان

كرد از مهر مرا غمخوارى * دارم اندر دل شب دلدارى

گويى اندر بر او ، همدل بود * كار او نيز چو من مشكل بود

نازنين نوگل شب ، شب‌نازم * گشت ناگاه سحر دمسازم

سحر آهسته مرا خواب ببرد * گل من نيز همان دم پژمرد

دوستت دارم و رنجورى تو * كشدم بيشتر از دورى تو

دلم از درد غمت غافل نيست * گر ز سوز تو نسوزد دل نيست

دردمنديم من و تو هر دو * تو ز خود ناله كنى من از تو

ليكن اى درد تو درد دل من * من به جان درد كشم تو بر تن

تو ز تب شكوه برى پيش طبيب * كى بود شكوه شنو گوش حبيب

تو طبيبت به مداوا غمخوار * من حبيبم بپسندد بيمار

* *

چه كنى بيهُده از من پرهيز * تو علاج منى از من مگريز

شد هرآن چيز نبايد بشود * عمر حيف است كه در غم گذرد

روزى از چشم تو برقى بجهيد * كه سراپاى وجودم لرزيد

دلم از بارقهء چشم تو سوخت * آتشى از تف آن برق اندوخت