سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٨

مخوان سرود نياز

نه من غمينم و ياران ، كه سوگوارانش * تمام جنگل و دريا و دشت و هامون شد

مرا كه مصلحت عشق تيره كرد ، ايّام * ز موج‌خيز بلا ، ديده ، جامى از خون شد

تو در مدار وجود آن خزانه‌اى بودى * كه از تو رنجبرى صد چو من چو قارون شد

به ناله آمده اينك رباب و بربط و نى * حزين از اين غم سوزنده عود و قانون شد

ز موج‌موج خزر ناله ناله مىخيزد * ز مويه مويه غمين ، نغمهء همايون شد

از اين سموم كه بر باغ و سبزه‌ها رفته‌ست * ز دل قرار و ز كف اختيار بيرون شد

هرآن‌كه عاشق آيين داد و دانش بود * اسير پنجهء بيداد و چرخ وارون شد

شفق نشست به خون ، يار ، مو پريشان كرد * چو مجمرى دل ما غرق آتش و خون شد

هميشه بر لب من نغمه‌هاى شيرين بود * ز سوگ توست ، گر اين شعر تلخ مضمون شد

چو لاله تا كه به دل داغ آتشين دارم * نشان مملكت عشق بر جبين دارم

نه خصم جان من است آسمان آبى و بس * كه خون دل بسى از گردش زمين دارم

گذاشت بر رخم ، آرنگ غم گذار زمان * چه زخمها به دل از تير و فرودين دارم

من از تطاول پاييز و از ستيزه دى * هزار خاطره در خاطر حزين دارم

به رودبار زمان ، جاى آب ، خون جاريست * ز روزگار ، بسى ، جاى مهر ، كين دارم

به كشتزار من افتاده داس دام و بلا * چه شكوه‌ها كه از اين چرخ خوشه‌چين دارم

اگرچه دربه‌در افتاده‌ام ز درگه عشق * اميد مرحمت از يار نازنين دارم

ز وسعت شب بىانتها هراسى نيست * كه همچو زهره و ناهيد ، همنشين دارم

به‌رغم آنكه فتادم در اين بلا از پاى * به پايدارى ايمان خود يقين دارم

مرا كمال و تعالى چو در هنر باشد * چه بيم و واهمه ، از خصم خيره‌سر باشد

گذار كن به برم چون نسيم و وجد آور * مرا كه غنچهء احساس در نظر باشد

فتاده‌ام به كويرى كه از جوانب آن * هزار خصم ستم‌پيشه ديده‌ور باشد

چه خوش نوشت ، نگار بلند اختر من * كسى كه در سخنش حكمتى دگر باشد