سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٠

خار مصيبت

اسير قلعهء تن گشته‌ام چو زندانى * كنون كه زنده به زندان خويش پابندم

چه كس سبب شده تا پا نهم در اين دنيا * كه عاشقانه به مرگ خود آرزومندم

ثمر ز شاخهء خشكم چه باغبان ديده‌ست * دهد به ساقه ديگر دوباره پيوندم

نمىكند دگرم هيچ پند تأثيرى * كه داده است زمانه به‌قدر خود پندم

مرا دوروزهء هستى هنر به كار آيد * به غير آنچه تو گويى به هيچ نپسندم

وفا و عهد نديدم نه از زمانه نه دوست * تو خود بگو به كدامين از اين دو دلبندم

زمان راحتىام « باب خسرو » آن روز است * كه رخت تن ز جهان خراب بربندم

اگرچه سخت به من روزگار مىگذرد * خوشم چو گل همه در پاى خار مىگذرد

به انتظار تو ماندن نبود شرط وفا * كه عمر من همه در انتظار مىگذرد

گرفته داغ جدايى چنان وجود مرا * كه روز و شب به برم داغدار مىگذرد

به چشم باور من ازچه‌رو نمىآيى * كه اشك ديده‌ام از آبشار مىگذرد

به بوى روى تو گشتم به دشت باغ و چمن * كه چون نسيم به هر سبزه‌زار مىگذرد

ز چشم حسرت من رفته‌اى نمىدانى * ز بندبند وجودم شرار مىگذرد

به هركجا كه نشان از تو يافتم رفتم * چو صعوه‌اى كه به هر شاخسار مىگذرد

چو تكسوار گذشتى ز كوى خاطر من * هنوز بر سر راهت غبار مىگذرد

درخت خشك خزانم به دشت تنهايى * كه لحظه‌لحظه مرا بىبهار مىگذرد

درون سينه من شاعرانه غوغاييست * كه « باب خسرو » از آن بىقرار مىگذرد

ز روى خشم نگه مىكند زمانه مرا * مدام مىزند اين چرخ تازيانه مرا

اگر كه پا ننهم لحظه‌اى ز خانه برون * چگونه رنگ هوس مىكشد ز خانه مرا

نشسته‌ام چو شقايق به دشت تنهايى * كه تا نسيم زند صبح و شام شانه مرا

جهان حادثه آورد چون بدينجايم * نبود چاره بجز زيستن بهانه مرا

هنوز بهره نبردم ز عمر كوته خود * كه موى پيرى سرهم زده جوانه مرا

قد خميده‌ام از روزگار سفله بپرس * كدام بار گران كرده چون كمانه مرا