سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٥

سايهء اميد

ايمان ( 1310 )

خليل مرادپور ، فرزند ميرزا آقا ، كه تخلص ايمان را در شعر برگزيد ، اما كمتر از آن در شعر خود استفاده مىكند . وى در سال 1310 هجرى شمسى در كرمانشاه چشم به جهان گشود .

مرادپور تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاه خود به پايان رسانيد ، آنگاه به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد و در مدارس شهر خود به تدريس و تعليم نوباوگان پرداخت و در سال 1357 پس از سى و يك سال خدمت فرهنگى بازنشسته گرديد .

مرادپور در انجمنهاى ادبى شهر خود شركت جست و شعرش را عرضه داشت و مورد سنجش و نقد قرار گرفت . خود در اين‌باره گويد : « انجمن ادبى سخن كه به همت والاى اخوان قريشىزاده كه از شعراى به نام اين خطه هستند اداره مىشد و من از خرمن دانش و انديشهء آنان به‌قدر وسع كسب فيض كردم . »

ايمان از ميان انواع شعر فارسى بيشتر طبعش به غزلسرايى راغب است و گاهى در شعر چهار پاره طبع‌آزمايى مىكند . نمونه‌هاى زير از نظم اوست :

سايهء اميد

من عاشقم ز هرچه بود دل بريده‌ام * تا در مقام دوست به جايى رسيده‌ام

من آن لهيب سركش سوزان آتشم * هستى خود به شعلهء آتش كشيده‌ام

در كوى دوست زهد ريايى نمىخرند * زين‌رو ز زاهدان ريايى رميده‌اند

شد ذرّه‌ذرّه عشق تو بر جانم آشنا * از پود عشق هستى خود را تنيده‌ام

با ما مگو ز حسرت هجران و درد و غم * من طعم تلخ اندُه و حرمان چشيده‌ام