سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣١

گردش دريايى

بس خانه‌هاى خرد و بزرگ از دو سوى راه * اندر ميان آب و درخت و گل و گياه

از خانه‌ها بلند نواهاى دلپذير * و ز ديده‌ها پديد همه راحت و رفاه

* *

ديوار خانه‌ها همه از نرده آهنى * و ز پشت آن عيان همه جا باغ و گلشنى

نه حايلى بلند و نه ديوار كوتهى * تا پشت آن ، پناه برد مرد يا زنى

* *

و ز نرده‌ها فراشده بس ياس و نسترن * پوشيده آهنين تنشان سبز پيرهن

چون نوعروس ، ماهرخى ، سر فراخته * از پشت سبز پيرهنان قد ياسمن

* *

در زير سايه‌هاى درختان باشكوه * در پاى آبشار نگون از فراز كوه

جز نغمه‌هاى نغز طبيعت صدا نبود * تا آورد روان من خسته در ستوه

* *

زين‌رو دلم به خطّهء آرامشى رسيد * شد سايهء غم از دل‌افسرده ناپديد

آزاد شد روان و دلم ساعتى ز غم * تا چشم آن بدائع نقش و نگار ديد

- 3 -

بگذشت از برابرم آن روز دخترى * رخشنده آفتابى و تابنده اخترى

چون ماه داشت روى سپيدى و مهوشى * چون بحر داشت چشم كبود فسونگرى

* *

در ديده‌اش فسونى و بر لب ترانه‌اى * بر دست راست حوله و صابون و شانه‌اى

بر دست چپ لباس شنايى به رنگ آب * مىرفت تا شنا كند اندر كرانه‌اى

* *

گفتم اگرچه بر لب لعلش ترانه‌ايست * و ندر كَفَش ، لباس شنايى و شانه‌ايست

ليكن تو گويى اين همه چون دام گيسوان * از بهر بردن دل مردم بهانه‌ايست

- 4 -

كالسكه ايستاد به فرمان دوستان * بيرون شديم هر سه از آن اندكى زمان

برداشت چند عكس يكى زان دو با شتاب * تا يادگار ماند از اين روز جاودان

* *