سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٧

سنگ مزار

ابليس شبى رفت به بالين جوانى * آراسته در شكل مهيبى سر و بر را

گفتا كه منم مرگ اگر خواهى زنهار * بايد بگزينى تو يكى زين سه خطر را

يا آن پدر پير خودت را بكشى زار * يا بشكنى از خواهر خود سينه و سر را

يا خود ز مى ناب كشى يك‌دوسه ساغر * تا آنكه بپوشم ز هلاك تو نظر را

لرزيد از اين بيم جوان بر خود و جا داشت * كز مرگ فتد لرزه به تن ضيغم نر را

گفتا پدر و خواهر من سخت عزيزند * هرگز نكنم ترك ادب اين دو نفر را

لكن چو به مى ترك شر از خويش توانم * مىنوشم و با وى بكنم چارهء شر را

جامى دو بنوشيد و چو شد خيره ز مستى * هم خواهر خود را زد و هم كشت پدر را

اى كاش شود خشك بن تاك ، خداوند * زين مايهء شر حفظ كند نوع بشر را

اى نكويان كه در اين دنياييد * يا از اين بعد به دنيا آييد

اينكه خفته‌ست در اين خاك منم * ايرجم ايرج شيرين‌سخنم

مدفن عشق جهان است اينجا * يك جهان عشق نهان است اينجا

عاشقى بود به دنيا فن من * مدفن عشق بود مدفن من

آنچه از مال جهان هستى بود * صرف عيش و طرب و مستى بود

هركه را روى خوش و خوى نكوست * مرده و زندهء من عاشق اوست

من همانم كه در ايّام حيات * بىشما صرف نكردم اوقات

گرچه امروز به خاكم مأواست * چشم من باز به دنبال شماست

بگذاريد به خاكم قدمى * بنشينيد بر اين خاك دمى

گاهى از من به سخن ياد كنيد * در دل خاك دلم شاد كنيد