سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٥

قلب مادر

حاجيان رخت چو از مكّه برند * مدتى در عقب سر نگرند

تا بجايى كه حرم در نظر است * چشم حجّاج به دنبال سر است

من هم از كوى تو گر بستم بار * باز با كوى تو دارم سروكار

چشم و دل سوى تو دارم شب و روز * چشم بر كوى تو دارم شب و روز

تو صنم قبلهء آمال منى * چون كنم صرف‌نظر مال منى

روى رخشندهء تو قبلهء ماست * مردم ديدهء ما قبله‌نماست

گويند مرا چو زاد مادر * پستان به دهن گرفتن آموخت

شبها بر گاهوارهء من * بيدار نشست و خفتن آموخت

يك حرف و دو حرف بر زبانم * بنهاد و طريق گفتن آموخت

دستم بگرفت و پابه‌پا برد * تا شيوهء راه رفتن آموخت

پس هستى من ز هستى اوست * تا هستم و هست دارمش دوست

داد معشوقه به عاشق پيغام * كه كند مادر تو با من جنگ

هركجا بيندم از دور كند * چهره پرچين و جبين پرآژنگ

از نگاه غضب‌آلود زند * بر دل نازك من تير خدنگ

از در خانه مرا طرد كند * همچو سنگ از دهن قلما سنگ

نشوم يكدل و يكرنگ تو را * تا نگردد دل او از خون رنگ

گر تو خواهى به وصالم برسى * بايد اين ساعت بىخوف و درنگ

رَوى و سينهء تنگش بدرى * دل برون آرى از آن سينهء تنگ

گرم و خونين به منش باز آرى * تا برد ز آينهء قلبم زنگ

عاشق بىخرد و ناهنجار * نه بل آن عاشق و بىعصمت و ننگ

رفت و مادرش بيفكند به خاك * سينه بدريد و دل آورد به چنگ

رو به سرمنزل معشوق نهاد * دل مادر به كفش خون نارنگ