سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٠

گذشت

يا پرده ز راز چرخ برگيرم * يا رخت از اين ديار بربندم

يا آنكه گناه اين تباهى را * بر اختر دون كژ نگر بندم

صد ناله برآورد شكيبايى * زين مايه ستم نظر اگر بندم

شد بىهنرى هنر ، كجا دل را * بر خيره به دانش و هنر بندم

اى خواب گران مپاى كت خواهم * برگى پى ساز اين سفر بندم

بگشاى گره ز كار تا طرفى * از اين همه آرزو مگر بندم

بنواختى ار كسم بسى فرياد * چون ناى برآمدى ز هر بندم

طومار اميد و شادكامى را * بر بال هماى تيزپر بندم

بر يافه چه مىكنم ز سرتاپاى * در چنبر روزگار در بندم

گذشت

گذشت

ز بيداد آن ماه‌پيكر گذشت * مرا ، هرچه از دور اختر گذشت

چه بندم به روز سپيدى اميد * كه هر روزم از دى سيه‌تر گذشت

ز شب تا سحر كاروان خيال * مرا همچو خواب از برابر گذشت

درايش فروخواند با گوش من * كه اميد را ، سر برآور گذشت

سر باده‌خواران گرانى گرفت * چو شد دور من ، دور ساغر گذشت

ز بىمهريت اى فروغ اميد * چه دانى بر اين تيره‌اختر گذشت

مرا ياد روى تو ، در اشك و آه * گه از آب و گاهى بر آذر گذشت

به جانم نبخشيدى و روزگار * نخواهم ز بيداد تو درگذشت

چو گفتم جوانى ، بگفتا دريغ * چو گفتم وفا گفت ديگر گذشت

مگر برتر از من يكى يافتى ؟ * مگر از « اوستا » كسى برگذشت

بسى دور زد آسمان ، تا چو من * به گيتى اديبى سخنور گذشت

اگر گوهر آرند جاى سخن * نيارند از من به گوهر گذشت

فراموش كردى ، ز ياد تو رفت * همه هرچه گفتى تو يكسر گذشت ؟

كه گفتى مشو دور از نزد من * كه گفتى ؟ مرا باش در بر ، گذشت ؟

كه سوگند خوردى به مهر و وفا * كه از تو مرا بود باور گذشت ؟

كه تن مىزدى و دلت مىطپيد * در آغوش من چون كبوتر گذشت ؟