سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٩

چه بايد ؟

شد ز بىبرگ و نوايى خاطرم * لاله‌آسا داغدار خويشتن

بار هستى عاقبت پشتم شكست * خورد گشتم زير بار خويشتن

چراغ روشن

چراغ روشن

شيرين و تلخ زان لب شكرشكن يكيست * دشنام و آفرين همه در گوش من يكيست

با ما سخن بگوى كه جانبخش نكته‌اى * در لعل دل‌فريب تو شيرين‌سخن يكيست

تنها تويى كه ديده و دل روشن از تو باد * آرى چراغ روشن اين انجمن يكيست

گيتى ثبات هيچ ندارد به چشم ما * آيينه را حباب و عقيق يمن يكيست

آنجا كه جاى بلبل دستان‌سراست بوم * يا خاربن برويد از او يا سمن يكيست

ما را كه آشيانه به شاخى نداده‌اند * اين دشت خارزار بود يا چمن يكيست

چه بايد ؟

چه بايد ؟

شايد كه به ناله راه بربندم * فرمان زمانه را كمر بندم

زين مرغ گرسنه چشم انديشه * با چنبر رنج بال‌وپر بندم

پنهان ز دو ديده گوهران اشك * بربوده ، به دامن جگر بندم

چون سيل تنى شوم ، همه زنجير * وين سلسله‌ها به يكدگر بندم

تا باز عنان شب فروگيرم * بر آه دريچهء سحر بندم

برخيزم و شمع صبح بنشانم * بنشينم و در به روى بربندم

پنهان ز دو گوش نالم و ره را * بر مردم دون كژنگر بندم

چون كوه كشم به دامن اندر پاى * پيكار سپهر را كمر بندم

از اشك نه ، كودك جگر پرورد * تشريف كمال را گهر بندم

با زيور دانش و هنر جان را * پيرايه چو نخل بارور بندم

ناخوانده نمانم از كتاب دهر * يك نكته و دل بر اين اثر بندم

تا شهد تو را و دم ز ناى كلك * ستوار كمر چو نيشكر بندم

بر پردهء پرنيانى مهتاب * نقشى ز معانى صور بندم

هر نقش چو نقشبند نه گردون * از نقش دگر شگرف‌تر بندم

تا ژرف شكوه تيرگى بينم * با آه به روى مه سپر بندم