سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٨

گردباد

اى سوخته ز آتش خطا بوده * دلخسته به كنج انزوا بوده

چون بوم به تنگناى ويرانه * بس خوانده نوا و بينوا بوده

نقشى ز پى خيال ديوانه * بر صفحهء دهر خودنما بوده

افسون و فريب ديده تا ديده * نوميد و نژند بوده تا بوده

تا ديده تباهى و خطا ديده * تا بوده به رنج و ابتلا بوده

نگشوده به ديولاخ هستى چشم * مشتاق تباهى و فنا بوده

گويى ابديتى هراس‌انگيز * از خاطر تو گره‌گشا بوده

ديريست كه اين سياهى سيّال * با زندگى تو آشنا بوده

وان تيره‌شب سياه بىفرجام * جان‌بخش‌تر از دم صبا بوده

نايافته گوهر نهان چون من * عمرى به هواى كيميا بوده

بدان چشم فسونكارى كه دارى * ببين بر جان بيمارى كه دارى

فراموشت نخواهم كرد هرگز * تو هم ياد آر از يادى كه دارى

مرا هستى بود خوابى پريشان * به تاب زلف طرّارى كه دارى

گرت با من سر يارى نباشد * خيال دشمنى بارى كه دارى

وفادارى به آيينت اگر هست * وفا كن با وفادارى كه دارى

الا اى سنبلت پرخم ، زيادى * ببين سوى گرفتارى كه دارى

منه بر دوش ، بار كس « اوستا » * تو را بس بر دل اين بارى كه دارى

شكوه‌ها دارم ز كار خويشتن * با دل نابردبار خويشتن

در غم بىغم‌گسارى كس مباد * چون دل من غمگسار خويشتن

با چنين آشفتگى تنها منم * يادگار روزگار خويشتن

بنگرم سرگشته همچون گردباد * اندر اين صحرا غبار خويشتن

همچو شمعم آتشى بر جان فروز * تا بسوزم بر مزار خويشتن