سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٩

جهل تاريكى

در زير اين بلند * ما شرقيان هماره سرودى سروده‌ايم

با تيغى بر گلوگاه * در نوبت پگاه :

بر سبزه‌هاى خاك * پروانه‌ايم ما

با طول عمر خويش * كوتاه ، مثل آه !

حافظه بىخاطرات لوح سياهيست * عهد جوانى گليست سرخ‌تر از سرخ

« در چمن صبح » * شب همه‌شب بىچراغ ماه نشستيم

در بغل ترس * صبح نيامد

و آن شب تاريك * ثانيه‌ها را در آب ظلمت خود شست

خاطره را نيز . . . * پيرى ما را عزيز بىسببى نيست

هيچ به يادم نمانده زان چمن صبح .

جهل ، تاريكيست ! * تاريكى مرگ

( زير خورشيد نوشتم بر خاك