سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٣

هجر يار

در جثهء ضعيف و تن لاغرش مبين * بحريست كش چنان تو گرانمايه گوهر است

مويش كه همچو نافهءچين بود و پر ز چين * آن ز راه رنج تو بر چهرش اندر است

رويش كه بُد به خوبى چون لالهء فرنگ * از رحمت شبان تو زرد و معصفر است

ناگاه گر به پاى تو خارى خلد به راه * در ديدگان مادرت آن خار نشتر است

فرض است اى پسر به تو احسان مادرت * اندر نبيست اين سخن و از پيمبر است

جز مهربان خداى رحيمت به هر دو كون * مادر ز هركه مىنگرى مهربان‌تر است

گر از من آن نگار جفاكار بگذرد * آهم ز اوج گنبد دوّار بگذرد

گلهاى بوستان مرادم ، بدل به خار * گردد چو از من آن گل بىخار بگذرد

گر كاروان هند ز زلفش گذر كند * از مشك چين و نافهء تاتار بگذرد

چشمم چو سيب غبغب و پستانش ديد خواست * كز سيب و از ترنج و به و نار بگذرد

صرف‌نظر ز عشق رخش آرزوست ليك * دل چون ز چين طرّهء طرّار بگذرد

صد شير ، صيد آهوى چشمان مست اوست * بهر شكار چون سوى كهسار بگذرد

بستان و باغ را همه مشكين كند مشام * سرمست چون به جانب گلزار بگذرد

گردد متاع جان و دل ارزان چو او به ناز * بهر فروش عشوه به بازار بگذرد

اى دل عبث مخور غم گيتى كه روزگار * گر سرد و گرم و اندك و بسيار بگذرد

شيرين و شور و تلخ و ترش درگذشتنيست * هم شهد و زهر و هم گل و هم خار بگذرد

بنماى صبر ، پيشه تو در سخت و سست دهر * با صبر هرچه مشكل و دشوار بگذرد

آسان و خوش به دوش بكش بار عمر را * كاين چار روز عمر به ناچار بگذرد

« انصاريا » ! به گاهِ سحر باش منتظر * شايد كه بر تو ، گاه سحر ، يار بگذرد

دلم خون شد ز صبر هجر يار ، اى ناله تأثيرى * شدم مجنون ز عشق آن نگار ، اى عقل تدبيرى

به‌سان بسملم اى محتسب ، خواهى اگر در خون * كشى ، از تركش مژگان خونريزش بكش تيرى