سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٠

برف پيرى

بر فراز قلّهء دل جاى توست * در رواق چشم جان مأواى توست

روشنايىبخش شبهاى فراق * پرتو شمع جهان‌آراى توست

دل ندارد بىتو آرام و قرار * جان مشتاقان همه شيداى توست

بر فراز دشت و گلهاى چمن * عندليب طبع من گوياى توست

كى نظر دارد به مهر و ماه و گل * آنكه چشمش بر رخ زيباى توست

آنكه مجنون شد چو من در كوى عشق * محو رؤياى تو و ليلاى توست

آنكه دارد چون « امينى » شور عشق * در بيابان طلب ، جوياى توست

خرّم آن‌كس كه دلبرى دارد * ديده بر ماه منظرى دارد

خرّم آن‌كس كه در طريقت عشق * چون على پير و رهبرى دارد

آنكه دارد محبّت تو به دل * با ولاى تو كوثرى دارد

آنكه سايد به خاك راهت سر * بهْ ، ز زر ، بر سر افسرى دارد

تاج عزّت شود نصيب كسى * كه به خاك رهت سرى دارد

به حقيقت قسم گمان نبرم * كه جهان از تو بهترى دارد

نقد جانش فداى راه تو باد * آنكه همچون تو رهبرى دارد

ذرّه‌سان هركه چون « امينى » شد * تا ابد ذرّه‌پرورى دارد

درد عشقت مدام يار من است * شاهد رنج بىشمار من است

برف پيرى نشسته بر سر من * حاصل عمر بىبهار من است

لاله‌ها در فضاى باغ و چمن * شاهد جان داغدار من است

بلبل بينواى دل ، خاموش * سوسن و يار و غمگسار من است

ساغرم گر تهىست از مى ناب * چشمه و چشم مىگسار من است

شب هجران مگر به سر آيد ؟ * آرى آن دم كه مرگ يار من است

تا « امينى » به دام عشق تو شد * روز او همچو شام تار من است