سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٠
وفا
زندگى
زندگى
يك‌عمر براى آب و نان غم خوردن * يك‌عمر ز زيد و عمر و منّت بردن
آزردن از اين و ز دگرى افسردن * تو زندگىاش مخوان ، بخوانش مردن
درس وفا
درس وفا
اى آنكه به ما درس وفا آموزى * من سير نديدمت شبى يا روزى
دانى كه به تن چه مانده از تنهايى * اشكى آهىّ و نالهء جانسوزى
بىغمان
بىغمان
هرچند در اين جهان دلى خرّم نيست * اى دوست شمار بىغمان هم كم نيست
دانى چه بود نشانهء خرسندى ؟ * قدى كه به زير بار منّت خم نيست
وفا
وفا
گفتا كه پس از آن‌همه خواندن خواندن * در خيل ادب اسب فصاحت راندن
پندى برخوان ز شعر حافظ ، گفتم * در مزرع دل تخم وفا افشاندن « 1 »
( 1 ) - اشاره به شعر حافظ : هركه در مزرع دل تخم وفا سبز نكرد * زردرويى كشد از حاصل خود وقت درو