سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٨

گل و خار

آنكه بر او دل نبندد عاقل و فرزانه نيست * ور ببندد نام او جز عاشق ديوانه نيست

بارها مىخواست مهرم در دلش آيد فرود * بانگ مىآمد « برو حالا كسى در خانه نيست »

گر دهم جان در بهاى بوسه‌اى زان لعل لب * جان متاعى هست ارزان لايق جانانه نيست

خواستم دستى به گيسويش كشم با عشوه گفت * دست بردار از سرم دست تو آخر شانه نيست

ساغرش بشكست و پوزش خواست از من ، گفتمش * ارزش پيمان كه بشكستى كم از پيمانه نيست

چند گويى صبحدم شد راه منزل پيش گير * طايرى بىآشيان چون من به فكر لانه نيست

چون صدف خواهم سراپاى تو را دربر كشم * زانكه در درياى زيبايى چو تو دردانه نيست

اى كه گفتى دم مزن از عشق با ناآشنا * هركه شد عاشق به چشم او كسى بيگانه نيست

جز وجود عشق كان اصل حقيقت بود و هست * هرچه بينى جان من چيزى بجز افسانه نيست

هست آباد اين جهان از عشق ، عشق راستين * گر نباشد عشق ، دنيا جز يكى ويرانه نيست

خار مىگفت با گل خندان * كه ببين مردمان كژبين را

همه طعنه زنند بر منِ خار * خار بدگوهر بدآيين را

خوار مايه گرفته‌اند مرا * ياد نابرده لحظه‌اى كين را

جرم من اينكه مىكنم كوتاه * از گلى چون تو دست گلچين را